مرگ و زندگی

north london hospice

در راستای اینکه امسال احساس بیکاری می‌کردم دارم کارهای متنوع و بی‌ریطی می‌کنم که هر کدومش هیجان خاص خودش رو داره. از قلاب‌بافی و نون پزی! گرفته تا کمی خیاطی و به زودی هم کار داوطلبانه در هاسپیس (Hospice).‌ هاسپیس هم از اون کلمه‌هایی هست که معادل فارسی خوب براش پیدا نکردم. لفظی‌اش میشه مهمان‌سرا یا مهمان‌خانه ولی در واقع یعنی مکانی برای بیمارانی که در مراحل انتهایی زندگی هستند و دیگه درمان براشون سودی نداره برای همین جاشون بیمارستان نیست. با این حال شرایطشون هم طوری نیست که بشه توی خونه ازشون نگه داری کرد. در نبود هاسپیس معمولا این افراد تا انتها توی بیمارستان نگه داری خواهند شد که گزینه خیلی خوبی نیست. اولا کادر درمانی بیمارستان عادت به درمان دارند، و نگاه متفاوتشون به این بیماران کاملا حس میشه و هم بیمار هم خانواده‌اش رو اذیت می‌کنه. ثانیا محیط بیمارستان یک محیط شلوغ و پر استرس هست که کسی که قراره بهبود پیدا کنه خوب باید تحمل کنه، اما کذروندن آخر عمر در این شرایط باز هم برای فرد هم خانواده‌اش مطلوب نیست. هاسپیس در مقابل، واقعا شبیه یک مهمان‌سرا یا هتله. با اتاق‌‌های بزرگ و تک نفره و مجهز به سرویس، یک فضای خیلی آروم و قشنگ، باغچه‌های دلنواز. واقعا شبیه به یک فضای استراحت و تعطیلی هست، نمیشه صد در صد گفت هتل چون افراد توش متفاوت هستند ولی واقعا آروم و باصفاست. من دو تا هاسپیس دیدم تا الان، این ویژگی‌ها رو هر دو داشتند.

من هم برام خود مفهوم هاسپیس جالب بود هم این هاسپیس واقعا بهمون نزدیکه، برای همین وسط‌های تابستون باهاشون صحبت کرده بودم که هفته‌ای چند ساعت برم اونجا. برام جالب بود که بیشتر در مورد مرگ و تجربه افرادی که خیلی بهش نزدیک هستند یاد بگیرم و خوب کجا بهتر از هاسپیس برای همچین تجربه‌ای! مستقل از این برنامه سفر آلمان پرماجرای ما پیش اومد و از قضای روزگار اونجا هم از هاسپیز (تلفظ آلمانیش) سر در آوردیم که عمو توش بستری بود.  خلاصه من دیگه مصمم تر شدم.

ولی از اونجا که اینجا همه چیز خیلی مراحل داره! هنوز کار من شروع نشده. الان در حین آموزش هستم. خود کار هم اینه که بشینم توی بخش کنار پرستار‌ها و در امور اداری و … کمک کنم خودم خیلی دوستش داشتم این نقش رو چون می‌تونم خوب سر در بیارم که توی بخش چه اتفاقاتی می‌افته و بیشترین جالبیت هاسپیس هم برام همینه که از توش سر در بیارم!

خلاصه، اینا هم مقدمه بود که در موردآموزش‌ها بنویسم. تا الان دو روز رفتم و خیلی چیز یاد گرفتم. بیشتر طول کلاس این طوریه که بعد از کمی توضیح در مورد راه درست صحبت کردن و …، داریم موقعیت‌های مختلف رو تمرین می‌کنیم، یکی بیماره، یکی داوطلبه، یکی همراه بیمار و سناریو‌های مختلف بازی میشن و توش یاد می‌گیریم که به خصوص در مکالمات حواسمون به چی باشه و چطور رفتار کنیم که بیشترین آرامش رو بتونیم به بیمار و خانواده‌اش بدیم و در عین حال خودمون هم آسیب روحی روانی نبینیم. هر کسی که بخواد توی این ساختمون کار کنه از آشپز و باغبون و فروشنده و که اکثرا هم داوطلب هستند این آموزش‌ها رو می‌بینه و همین باعث میشه بیمار و همراهانش هیچ برخورد ناراحت کننده‌ای در مدت اقامتشون اینجا دریافت نکنند (یعنی حداقل ممکن، اشتباه که خوب پیش میاد).

در طول این مدت خیلی از سناریو‌ها داستان‌‌هایی هست که واقعا توی هاسپیس اتفاق افتاده و دو نفری که مسوول گروه هستند از خاطراتشون هم میگن. طبیعتا با اینکه چندین سال سایقه کار توی ساختمونی دارند که افراد زیادی توش دارفانی رو وداع گفتند، هیچ اطلاعی در مورد اینکه بعد از مرگ چه اتفاقی می‌افته نداشتند! ولی یک چیز جالب بود که هر دوشون توی جملاتشون بهش اشاره کردند و با دقتی که اینجاها دارند در اینکه حرف رو هوا نزنند، گفتنش در حضور یک همکار دیگه نشون می‌داد واقعا اتفاق می‌افته (یکی‌شون روانشناس هست و یکی مسوول آموزش). اون چیز جالب چی بود؟

اینکه زمان مرگ تا حد زیادی دست خود بیمار هست. بیمار واقعا روش تاثیر می‌گذاره و حس بیمار و اتفاقات اطرافش کاملا می‌تونه زمانش رو در همون بازه خاص تغییر بده. مثلا بیماری که منتظره کسی بیاد و بعد از رسیدن اون فرد می‌میره، یا برعکس بیماری که دوست نداره فرد خاصی از عزیزانش اون رو در حال مرگ ببینه و دقیقا در همون زمانی که اون فرد نیست یا قبل از اومدنش می‌میره یا اگر این عزیز مورد نظر خیلی سمج چسبیده به تخت بیمار، همین که رفت دستشویی!

یا فردی که وسط مردنش یکی از دوستانش ضجه زنان اومده و باعث شده حال بیمار بد بشه و گیر کنه اون وسط! و بگه این رو بیرون کنید بعد با آرامش فوت کرده. توی خیلی از خاطرات هردوشون نقش بیمار در خود فرایند مرگ و زمان رخ دادنش واضح بود و بهش اشاره می‌کردند.

برای من این خیلی جالب بود. یعنی خواسته‌های ما تا حدی هرچند اندک روی مردنمون هم اثر می‌گذاره! نظر شما چیه؟

عنوان نوشت: توی هاسپیس آدم بیشتر حس می‌کنه که زندگی همون مرگه و مرگ، همون زندگی!

اضافه شده بعد:

یک خبر از همین هاسپیس ما

سایت هاسپیس

8 دیدگاه در “مرگ و زندگی

  1. خیلی تلخه.
    خیلی جسارت داری که باهاش رو به رو شدی.
    و چقد تلخ که ادم دم مرگش به جای اینکه توی خونه اش باشه توی یه همچین جایی باشه…

    • همه‌اش اراده من نبود، نزدیکی‌اش به خونه مثلا یک عامل خیلی مهم بود ولی خوب خوشحالم که جور شد!
      ولی در مورد بخش دوم باهات موافق نیستم. اولش اینکه تا جایی که ممکن باشه سعی می‌کنند توی خونه باشه بیمار مگر اینکه خود بیمار ترجیحش این باشه که اتفاقا زیاد پیش میاد، یعنی خود فرد اون روزهای آخر دوست نداره توی خونه بمونه، در غیر این صورت هم وقتی خیلی حالش بد باشه میارند اینجا که باز بیمار باید اجازه بده، و در واقع الترناتیو بیمارستان هست نه خونه. از بیمارستان خیلی خیلی خیلی جای بهتریه! اصلا نمیشه مقایسه اش کرد.
      حالا باید بیشتر توضیح بدم، بخش عمده خدمات اینا اونی هست که توی خونه ارایه میدن برای راحتتر بودن بیمار و اطرافیان در طول این پروسه

  2. سلام.
    بگذریم ازینکه واقعا چقدر همه چی سر جاشه و بگذریم از مقایسه ی اون وضع و وضع ما توی ایران… بگذریم که مادربزرگ من دو ساله به ALS مبتلاست خودش و خانواده و کل فامیل چقدر سختی و رنج دارن برای مراقبت و چقدر از بین رفتن و هیچ امکانات و توجهی وجود نداره اینجا… واقعا بگذریم!
    جمله های آخر جالب بودن خیلی…
    زندگی همون مرگ و مرگ همون زندگیه… شاید تعبیر دگ ای باشه ازینکه هر روزی که میاد اولین روز از باقی عمرمونه!
    سالم باشید… :)

  3. عارفه جان چه جالب من یه مدتی اخلاق پزشکی میخوندم یه کتاب خارجی هم خوندم که یه فصلش به همین قضیه ربط داشت و دقیقا توش به این قضیه اشاره کرده بود
    من حس میکنم تا حدی این قضیه صادق هستش خودمم نمونه هاشو زیاد دیدم ولی نمیدونم واسه کسایی صادقه که رنج زیاد کشیدن یا نه واسه همه…
    ولی این هاسپیس واسه خیلیا خوبه مثلا یه سری بیمارای کنسری هستن که بخاطر وضعیتی که آخر عمرشون دارن نه بیمارستان و نه خونه شرایط مناسبی واسشون ایجاد نمیکنه…من حس میکنم جای خوبی باشه
    خیلی خوبه که چنین روحیه ای داری من بهت افتخار میکنم :)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>