سیزده رجب

نمی دونم چرا تولد امام علی به جای شادی، غمگینم کرده. شاید برای اینکه بیشتر نبودنش رو به یاد آدم میاره. البته خوشحالم اگر علی رو ندیدم، انسان علی وار دیدم، و دنبال علی نما هم راه نیفتادم. خدا رو شکر.

دنبال چیزی برای شنیدن به این مناسبت می گشتم که توی یوتوب سخنرانی سیزده رجب آیت الله منتظری رو پیدا کردم. یادش گرامی. یاد شاگرد برحقش، یکی از پاک ترین نشانه های خدا که از نزدیک دیدم، مرحوم احمد قابل هم گرامی. انشالله که علی هم نشینشون و راهشون پررهرو باشه. هر دو شون هم حسابی از فیض حکومت علی زمان بهره مند شدند، و ازین به بعدش رو نمی نویسم که گفتن نداره!

شما (و آنها!) اگر خوبید اگر بد، من برم خودم را باشم که، هر کسی آن بدرود عاقبت کار که کاشت.