پست نهم

مراسم Hosay

مراسم Hosay

من محرم و برنامه هاش رو دوست دارم و از اومدنش خوشحال میشم. به امام حسین هم خیلی علاقه دارم و خیلی از جاها هم ازش کمک گرفتم توی زندگی. پس بد نیست الان که دهه اول محرم هم هست این پست اختصاص پیدا کنه به محرم.

من کلا از مراسم آیینی خوشم میاد. از هر نوع برنامه ای که باعث بشه آدمهایی که در یک مواردی با هم اشتراکاتی دارند (فرهنگی، مذهبی، ملی، قومی و …) دور هم جمع بشند و برنامه های مشترکی اجرا کنند و خلاصه به هم نزدیک بشند. حالا چه مراسم آیینی محرم باشه، چه عید نوروز، چه عیدهایی مثل قربان و فطر که به خصوص توی لندن اهمیت بیشتری پیدا می کنه به خاطر اینکه بقیه مسلمونها براشون این اعیاد خیلی مهم هستند. البته به اونهایی که من خودم رو جز گروه شرکت کننده اش نمی دونم این حس رو ندارم مثلا هالووین یا کریسمس. چیزی که می خواستم توی این پست بگم اینه که مراسم آیینی یه مسئله است، رشد معنوی و دینی و ایمان، یک مسئله دیگه، و متاسفانه یا خوشبختانه اینها هیچ نوع وابستگی به هم ندارند. یعنی این که شما چطور یک مراسم آیینی رو برگزار کنید و با چه کیفیت و چه دقت و اینهایی، ربطی به اینکه شما چقدر رشد معنوی و دینی دارید و خواهید داشت ندارد.

مراسم محرم و تاسوعا و عاشورا و روضه رفتن و دسته رفتن و سینه زدن و نذری دادن و گرفتن و خلاصه هر نوع از این آیین ها که در نظر بگیریم، مراسم آیینیه، مثل عید نوروز. آداب و رسومی داره که باید رعایت بشه، زمان خاصی داره، برنامه مشخصی داره، کد لباس خاصی داره و …، ولی این که فکر کنیم اگر مثلا خوب اینها رو برگزار کردیم میریم بهشت خوب خیلی بی معناست.

چیزی که جرقه نوشتن این پست رو توی ذهنم زد مراسم Hosay هست که توی ترینیداد و توباگو و جاماییکا برگزار میشه، همزمان با عاشورا و دقیقا به یاد امام حسین، اسمش هم از امام حسین گرفته شده. من زیاد در موردش نخوندم و اگر وقت کنم حتما در موردش سعی می کنم یک مستند ببینم، ولی چیزی که از صفحه ویکی پدیا و عکسهای این صفحه به نظرم میاد اینه که خیلی عزاداری به اون معنی درکار نیست، بیشتر یک جور فستیواله. شاید هم اشتباه می کنم. به هر حال یک مراسم آیینی هست و دقیقا با یاد امام حسین. نکته کجاست؟ اینکه کمتر از 6 درصد جمعیت ترینیداد مسلمان هستند کلا حالا شیعه اش چقدر باشه نمی دونم، ولی این مراسم یک مراسم ملی هست براشون. حالا اگر توی خواننده های این وبلاگ کسی هست که این براش حجت میشه در باب حقانیت امام حسین که من واقعا سکوت می کنم! ولی انشالله که کسی نیست. واقعا خنده دار نیست کسی ادعا کنه مردم ترینیداد و توباگو با باشکوه برگزار کردن این مراسم به خصوص اگر اشک هم از چشمهاشون جاری بشه به سعادت اخروی می رسند؟

خوب مراسم تو ایران هم همینه. اگر کسی قصد نزدیک شدن به خدا، و نزدیک شدن به بندگان مقرب خدا مثل امام حسین رو داره، جاش توی مراسم آیینی نیست. هر چند مراسم آیینی بسیار خوب و گرامیه و خیلی هم خوبه که زیبا و در شان عنوان مراسم برگزار بشه و با شکوه، ولی هر چیزی به جای خود. محرم اومده و خیلی خوبه که فرصتی هست برای به هم نزدیکتر شدن و دیدن همسایه ها و دوستان و حتی افراد غریبه ناآشنا و انجام یک برنامه مشترک مذهبی همه با هم، ولی رشد معنوی و دینی رو نمیشه گروهی انجام داد. این یکی عرصه جاییه که هر کس فقط باید به فکر اصلاح کار خودش باشه و تنها نجات بخش هر کسی هم خودش خواهد بود. دسته جمعی کسی به جایی نمی رسه.

محرم و صفر وقت چیه، منبر رفتن! من هم برای همین هی میرم رو منبر پایین نمیام دیگه…نه اینکه پرحرف باشمها…نه!

4 دیدگاه

  1. دستت درد نكنه كه هر روز مينويسي،
    آره مراسم آييني خيلي خوبه.
    تا حالا اينجوري بهش نگاه نكرده بودم، اين بود كه بعضياشون( مثل همين عاشورا تاسوعا) به نظرم بي معني ميومد.

  2. هر چه هست من خودم را در این روزها به خدا نزدیکتر احساس می کنم اصلا محرم بوی خاصی داره حال خاصی داره فکر میکنم یک شانه پیدا کرده ام سرم را روی ان بگزارم وگریه کنم وانچه را دوست دارم ازش بگیرم

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.